Marius Schneider
![]() | |
Imię i nazwisko |
Marius Karl Alfons Schneider |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Pochodzenie | |
Data i miejsce śmierci | |
Gatunki | |
Zawód |
Marius Karl Alfons Schneider[1] (ur. 1 lipca 1903 w Haguenau, zm. 10 lipca 1982 w Marquartstein[1][2][3]) – niemiecki muzykolog.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Studiował filologię i muzykologię w Strasburgu i Paryżu[2][3], uczył się też gry na fortepianie u Alfreda Cortota[2]. W 1930 roku na Uniwersytecie Berlińskim obronił napisaną pod kierunkiem Johannesa Wolfa dysertację doktorską Die Ars nova des XIV. Jahrhunderts in Frankreich und Italien[1][2][3]. W latach 1932–1934 był zastępcą Ericha Moritza von Hornbostla w Phonogramm-Archiv w Berlinie, następnie od 1934 do 1945 roku był jego dyrektorem[2][3]. W 1937 roku władze nazistowskie uniemożliwiły mu zrobienie habilitacji[2][3]. Podczas II wojny światowej uczestniczył w kampanii afrykańskiej, po czym został w 1944 roku oddelegowany do zorganizowania Instituto Español de Musicologia w Barcelonie[2][3]. W latach 1947–1955 był wykładowcą Uniwersytetu Barcelońskiego[2][3]. W 1955 roku ostatecznie habilitował się na Uniwersytecie Kolońskim, następnie do 1968 roku był wykładowcą tej uczelni[2][3]. W latach 1968–1970 wykładał na Uniwersytecie Amsterdamskim[2][3].
Zajmował się pionierskimi badaniami nad historią struktur muzycznych oraz ich kontekstem psychologicznym, społecznym i religijnym, podkreślał znaczenie i funkcję muzyki pierwotnej w kontekście magii, religii i filozofii[2]. Uważał, że wielogłosowość instrumentalna rozwinęła się z pierwotnej wielogłosowości wokalnej[2].
Wybrane prace
[edytuj | edytuj kod](na podstawie materiałów źródłowych[3])
- Geschichte der Mehrstimmigkeit. Historische und phänomenologische Studien, cz. 1 Die Naturvölker, cz. 2. Die Anfänge in Europa (Berlin 1934–1935)
- El origen musical de los animales-simbolos en la mitologia y la escultura antiguas. Ensayo histórico-etnográfico sobre la subestructura totemística y megalítica de las altas culturas y su supervivencia en el folklore español (Barcelona 1946)
- La danza de espadas y la tarantela. Ensayo musicológico, etnográfico y arqueológico sobre los ritos medicinales (Barcelona 1948)
- Singende Steine. Rhythmus-Studien an 3 katalanischen Kreuzgängen romanischen Stils (Kassel 1955)
- Die Natur des Lobgesangs (Bazylea 1964)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Deutsche biographische Enzyklopädie (DBE). T. Band 9. Schlumberger – Thiersch. München: K.G. Saur, 2008, s. 105. ISBN 978-3-598-25039-2.
- ↑ a b c d e f g h i j k l Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 9. Część biograficzna s–sł. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2007, s. 116. ISBN 978-83-224-0865-0.
- ↑ a b c d e f g h i j Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 5 Pisc–Stra. New York: Schirmer Books, 2001, s. 3196. ISBN 0-02-865530-3.